Pierwszą i zarazem najważniejszą relacją jaką człowiek nawiązuje w swoim życiu jest relacja z matką lub innym głównym opiekunem. Relacja ta jest niezbędna dziecku do przeżycia oraz wspomaga jego prawidłowy rozwój. Jednocześnie ma ogromny wpływ na dorosłe życie dziecka. To ona determinuje w przyszłości sposób w jaki dziecko już jako osoba dorosła będzie nawiązywać relacje z innymi ludźmi. To od nas opiekunów głównie zależy jakie przekonanie na temat otaczającego świata będzie miało nasze dziecko. Czy zapewnimy mu poczucie bezpieczeństwa i zaspokoimy jego potrzeby – prezentując świat jako bezpieczne miejsce, czy też odwrotnie.

Budowanie więzi z dzieckiem zaczyna się już od jego narodzin. W pierwszych dniach życia dziecka ogromne znaczenie ma dotyk, to głównie poprzez dotyk dziecko poznaje otaczający je świat. W tym okresie pozytywny wpływ na budowanie więzi z opiekunem będzie miało noszenie na rękach, tulenie, głaskanie dziecka itp. Również karmienie piersią ma nieprzeceniony wpływ na budowanie poczucia bliskości z mamą. W tym najwcześniejszym okresie również bardzo ważne jest mówienie do dziecka. Dzięki spokojnemu tonowi głosu dziecko uspokaja się, a przy okazji uczy się mówić. Brak rozmowy wpływa wyjątkowo mocno na brak więzi z opiekunem.

Nie tylko w okresie niemowlęcym należy pamiętać o budowaniu więzi z dzieckiem. Świadomy rodzic powinien mieć ją na względzie cały czas. Jak zatem budować więź ze swoim dzieckiem? Nic bardziej prostszego. Wystarczy, że będziesz poświęcał mu swój czas oraz będziesz z nim rozmawiał. Zapewne to robisz, jednak nie ilość czasu ma tutaj znaczenie lecz jego jakość. W dzisiejszym świecie każdy z nas, ma nieograniczony dostęp do ekranów.

W każdym domu jest telewizor (nierzadko kilka), posiadamy smartfony, które skutecznie zastępują nam komputery i tablety, a dodatkowo są mobilne i mamy je zawsze pod ręką. Widok dziecka przed ekranem telefonu przestaje dziwić. Mało tego niektórzy rodzice wydają się być dumni ze swojej pociechy, która już od najmłodszych miesięcy! / lat sprawnie obsługuje tablet, czy telefon. Często sami rodzice rozmawiając z dzieckiem odbierają telefon, w tle oglądają telewizor lub przeglądają profile w mediach społecznościowych. Jest to niepokojące zjawisko naszych czasów i nosi nazwę rozproszonego rodzicielstwa. Świadomy rodzic w tym miejscu powinien się zatrzymać i zastanowić, jakie są aktualne potrzeby dziecka i czy adekwatnie je realizuje. Zezwalanie dziecku na zbyt długie korzystanie z ekranów wpływa na obniżenie sprawności jego mózgu i rozwój potencjalnych wad postawy. Nie uczy dialogu, ani bliskości z drugą osobą. Mając na uwadze te fakty należałoby się zastanowić, jak można zadbać o dziecięcy mózg i rozwój dziecka.

Druga bardzo ważna kwestia dotyczy modelowania zachowań. To my dorośli, modelujemy zachowania naszych dzieci. Oznacza to, że dzieci przejmują nasze zachowania i nawyki. Dlatego bardzo ważne jest uświadomienie sobie, które z moich zachowań jest warte naśladowania. Jeśli dziecko widzi rodzica, który podczas posiłków korzysta z telefonu dostaje sygnał, że to jest fajne. Jednak korzystanie z urządzeń ekranowych podczas posiłków może mieć poważne skutki: osłabia więzi rodzinne, prowadzi do niezdrowych nawyków żywieniowych oraz sprzyja uzależnieniu. Warto więc zadbać o rodzinne strefy i rytuały bez ekranów, tak aby urządzenia nie rozpraszały nas, kiedy spędzamy wspólnie czas. Można też ustalić listę rodzinnych aktywności bez ekranów, np. spacery, posiłki, zabawa. Dzięki temu wszyscy członkowie rodziny będą mogli skoncentrować się na byciu razem.

Poniżej prezentuję kilka rad, które pomogą nawiązać prawidłową relację między dzieckiem, a opiekunem oraz dodatkowo pomogą budować poczucie własnej wartości dziecka.

  • bajkę na dobranoc zastąp bajką czytaną. Czytanie książek rozwija wyobraźnię oraz pozytywnie wpływa na budowanie relacji i bliskości z dzieckiem,
  • zamiast krzyczeć do dziecka z drugiego pokoju, podejdź do niego, zadbaj aby zwróciło na ciebie uwagę i wtedy powiedz mu to co masz do powiedzenia. Tego samego oczekuj od swojego dziecka,
  • spędzaj czas z dzieckiem aktywnie, angażuj go w obowiązki domowe. Pamiętaj, że wspólnie spędzany czas to też wciąganie dzieci w zabawę w gotowanie, podlewanie kwiatów, czy karmienie psa,
  • wpieraj samodzielność dziecka, nie wyręczaj!,
  • daj dziecku prawo i przestrzeń do wyrażania własnych emocji. Nazywaj jego stany emocjonalne i pomóż mu zrozumieć ich przyczynę, np. „widzę, że się zdenerwowałeś bo wieża, którą budowałeś zepsuła się”,
  • doceniaj starania swojego dziecka,
  • ustal czas ekranowy z dzieckiem i konsekwentnie go przestrzegaj, dla dziecka w wieku przedszkolnym maksymalny czas korzystania z mediów wynosi 30 min. dziennie,
  • kiedy bawisz się z dzieckiem, poświęcaj mu całą swoją uwagę,
  • zwróć szczególną uwagę na komunikaty, które mówisz do dziecka. Bądź przy tym konsekwentny. Nie strasz dziecka, np. „bo Mikołaj nie przyjdzie w tym roku” – doskonale wiemy, że przyjdzie. W ten sposób uczysz dziecko, że Twoje słowa to tylko słowa rzucone na wiatr i nie warto w nie wierzyć. Chcesz dać dziecku prezent na święta? Daj go z serca, a nie pod warunkiem,
  • ustal wraz z dzieckiem zasady obowiązujące w waszym domu. Porozmawiaj z nim na temat zachowań, których od niego oczekujesz. Wyjaśnij, dlaczego nie powinien zachowywać się niewłaściwie (wymień te zachowania). Wprowadzenie klarownych zasad w domu buduje poczucie bezpieczeństwa dziecka,
  • nie porównuj swojego dziecka do rodzeństwa, czy rówieśników. W ten sposób sprawisz, że może się ono poczuć gorsze.